دستور پینگ

منتشر شده در دسته : نتورک پلاس

دو دستور پینگ و آرپ پینگ را نیز با یکدیگر و در کنار هم ذکر می کنیم زیرا عملکرد مشابهی دارند . این دستورها برای چک کردن وضعیت اتصال بین دو دیوایس در شبکه به کار میرود. به عبارتی دیگر دستور پینگ مهم ترین دستور برای عیب یابی در نخستین مرحله و برای اتصال بین دو دیوایس در شبکه می باشد که این دیوایس می تواند یک روتر باشد , یک کامپیوتر باشد و یا….. دستور پینگاز پروتکل ICMP و آدرس آیپی برای تایید ارتباط بین دو دیوایس استفاد می کند .

این در حالی است که دستور ARP PING از مک آدرس برای تایید ارتباط بین دو دیوایس استفاده می کند. اگر شما درحال چک کردن ارتباط بین دو دیوایس هستید و قادر به استفاده از پروتکل ICMP نیستید , می توانید از دستور ARP PING استفاده کنید . استفاده از دستور ARP PING یکسری معایبی را به همراه دارد : اول آنکه این دستور را فقط می توان در یک سابنت منفرد استفاده کرد و دلیلش این است که شما وقتی در لایه دوم شبکه که فقط مک آدرس را می شناسد (قادر به ارتباط از طریق آیپی نیست) هستید , ارتباط شما نیز محدود در داخل شبکه است و استفاده از روتر و سابنتینگ دیگر مفهومی پیدا نمی کند . دوم آنکه این دستور به صورت پیش فرض در خط فرمان تعریف نشده است و برای اجرای آن نیاز به ابزارهای سوم شخص دارید .
پس به طور معمول ما وقتی که می خواهیم ارتباط بین دو دیوایس را چک کنیم , پرکاربردترین دستور , دستور پینگ است . در حقیقت پینگ می گوید : ( دیوایس شماره 1 قادر به صحبت با دیوایس شماره 2 هست ؟ یا نه!؟ )

نحوه عملکرد دستور پینگ

به این منظور یک ICMP echo Request را به شماره آیپی مقصد می فرستد و در صورتی که کامپیوتر مقصد این پیام را دریافت کند , یک ICMP echo Reply را به کامپیوتر مبدا بر می گرداند . شما می توانید به جای استفاده از آدرس آیپی در دستور پینگ ,از نام کامپیوتر یا آدرس سایت مربوطه استفاده کنید . در این صورت ابتدا computer name یا آدرس مربوطه به آدرس آیپی ترجمه می شود و سپس ارتباط بین دو سیستم بررسی می شود . همانگونه که می بینید در دستور پایین سایت گوگل را پینگ کردیم . اگر از سوییچ های دستور پینگ استفاده نکنید این دستور به صورت پیش فرض 4 بسته با حجم 32 بایت را به کامپیوتر مقصد ارسال می کند .

دستور پینگ

با استفاده از سوییچ های پینگ می توانید این مقادیر را تغییر دهید . به این منظور دستور PING را به همراه سوییچ ?/ تایپ کرده تا به اطلاعات ریز این دستور برسیم . دستور پینگ سوییچ های زیادی دارد که همه آنها کاربردی نیستند .

با استفاده از سوییچ n- می توان تعداد بسته های ارسالی را تعیین کرد به این صورت که ابتدا سوییچ را نوشته و با یک فاصله عدد تعداد بسته ارسالی را می نویسیم :
ping www.google.com -n 5

با استفاده از سوییچ l- سایز بسته ارسالی را تعیین می کنیم :
ping www.google.com -n 5 -l  68
شاید مهم ترین سوییچ پینگ را بتوان t- نامید زیرا با استفاده از آن می توانید تعداد بسته ها را نامحدود کنید . این ویژگی در هنگام عیب یابی سیستم ها کاربرد دارد زیرا دیگر لازم نیست دائما دستور پینگ را تکرار کنید و به محض رفع مشکل ارتباطی متوجه آن خواهید شد . در کامند لاین برای خارج شدن از یک دستور , Ctrl + C را فشار دهید .

دستور پینگ ping

 

صاحب امتیاز نت آموز : نویسنده , مدرس و متخصص در زمینه امنیت شبکه های رایانه ای

نوشته های مرتبط

تعداد پیام ها ۲

    1. سلام . دی ان اس مخفف واژه لاتین Domain Name Service می باشد به معنای سرویس نام دامنه . حالا نام دامنه یا همان نام دامین چیست ؟ نام دامنه همان آدرسی است که شما برای ورود به هر سایتی آن را در مرورگر وارد می کنید . ولی حقیقت این است که برای ورود به سایت گوگل شما بایستی آدرس آیپی آن را در مرورگر وارد کنید . ۱۷۳.۱۹۴.۷۰.۱۰۵ ولی برای اینکه به خاطر سپاری این آدرس ها آسان باشد سرویسی تحت عنوان دی ان اس وجود دارد که آدرس آیپی را به نام دامنه ترجمه می کند . البته برعکس آن یعنی ترجمه نام دامنه به آدرس آیپی نیز وجود دارد که به منظور عملیات whois در برخی سایت ها و اپلیکیشن های تشخیص آدرس آیپی کاربرد دارد . مبحث دی ان اس خیلی گسترده است و می توان درباره آن کتاب ها نوشت ولی مفهوم کلی آن این است . موفق باشید

نظرات غیرمرتبط با موضوع این مطلب تایید نخواهند شد. این سوالات را می توانید از بخش پشتیبانی آموزشی مطرح کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *