دستور پینگ

منتشر شده در دسته : نتورک پلاس

دو دستور پینگ و آرپ پینگ را نیز با یکدیگر و در کنار هم ذکر می کنیم زیرا عملکرد مشابهی دارند . این دستورها برای چک کردن وضعیت اتصال بین دو دیوایس در شبکه به کار میرود. به عبارتی دیگر دستور پینگ مهم ترین دستور برای عیب یابی در نخستین مرحله و برای اتصال بین دو دیوایس در شبکه می باشد که این دیوایس می تواند یک روتر باشد , یک کامپیوتر باشد و یا….. دستور پینگاز پروتکل ICMP و آدرس آیپی برای تایید ارتباط بین دو دیوایس استفاد می کند .

این در حالی است که دستور ARP PING از مک آدرس برای تایید ارتباط بین دو دیوایس استفاده می کند. اگر شما درحال چک کردن ارتباط بین دو دیوایس هستید و قادر به استفاده از پروتکل ICMP نیستید , می توانید از دستور ARP PING استفاده کنید . استفاده از دستور ARP PING یکسری معایبی را به همراه دارد : اول آنکه این دستور را فقط می توان در یک سابنت منفرد استفاده کرد و دلیلش این است که شما وقتی در لایه دوم شبکه که فقط مک آدرس را می شناسد (قادر به ارتباط از طریق آیپی نیست) هستید , ارتباط شما نیز محدود در داخل شبکه است و استفاده از روتر و سابنتینگ دیگر مفهومی پیدا نمی کند . دوم آنکه این دستور به صورت پیش فرض در خط فرمان تعریف نشده است و برای اجرای آن نیاز به ابزارهای سوم شخص دارید .
پس به طور معمول ما وقتی که می خواهیم ارتباط بین دو دیوایس را چک کنیم , پرکاربردترین دستور , دستور پینگ است . در حقیقت پینگ می گوید : ( دیوایس شماره 1 قادر به صحبت با دیوایس شماره 2 هست ؟ یا نه!؟ )

نحوه عملکرد دستور پینگ

به این منظور یک ICMP echo Request را به شماره آیپی مقصد می فرستد و در صورتی که کامپیوتر مقصد این پیام را دریافت کند , یک ICMP echo Reply را به کامپیوتر مبدا بر می گرداند . شما می توانید به جای استفاده از آدرس آیپی در دستور پینگ ,از نام کامپیوتر یا آدرس سایت مربوطه استفاده کنید . در این صورت ابتدا computer name یا آدرس مربوطه به آدرس آیپی ترجمه می شود و سپس ارتباط بین دو سیستم بررسی می شود . همانگونه که می بینید در دستور پایین سایت گوگل را پینگ کردیم . اگر از سوییچ های دستور پینگ استفاده نکنید این دستور به صورت پیش فرض 4 بسته با حجم 32 بایت را به کامپیوتر مقصد ارسال می کند .

دستور پینگ

با استفاده از سوییچ های پینگ می توانید این مقادیر را تغییر دهید . به این منظور دستور PING را به همراه سوییچ ?/ تایپ کرده تا به اطلاعات ریز این دستور برسیم . دستور پینگ سوییچ های زیادی دارد که همه آنها کاربردی نیستند .

با استفاده از سوییچ n- می توان تعداد بسته های ارسالی را تعیین کرد به این صورت که ابتدا سوییچ را نوشته و با یک فاصله عدد تعداد بسته ارسالی را می نویسیم :
ping www.google.com -n 5

با استفاده از سوییچ l- سایز بسته ارسالی را تعیین می کنیم :
ping www.google.com -n 5 -l  68
شاید مهم ترین سوییچ پینگ را بتوان t- نامید زیرا با استفاده از آن می توانید تعداد بسته ها را نامحدود کنید . این ویژگی در هنگام عیب یابی سیستم ها کاربرد دارد زیرا دیگر لازم نیست دائما دستور پینگ را تکرار کنید و به محض رفع مشکل ارتباطی متوجه آن خواهید شد . در کامند لاین برای خارج شدن از یک دستور , Ctrl + C را فشار دهید .

دستور پینگ ping

 

صاحب امتیاز نت آموز : نویسنده , مدرس و متخصص در زمینه امنیت شبکه های رایانه ای

تعداد پیام ها 2

    1. سلام . دی ان اس مخفف واژه لاتین Domain Name Service می باشد به معنای سرویس نام دامنه . حالا نام دامنه یا همان نام دامین چیست ؟ نام دامنه همان آدرسی است که شما برای ورود به هر سایتی آن را در مرورگر وارد می کنید . ولی حقیقت این است که برای ورود به سایت گوگل شما بایستی آدرس آیپی آن را در مرورگر وارد کنید . 173.194.70.105 ولی برای اینکه به خاطر سپاری این آدرس ها آسان باشد سرویسی تحت عنوان دی ان اس وجود دارد که آدرس آیپی را به نام دامنه ترجمه می کند . البته برعکس آن یعنی ترجمه نام دامنه به آدرس آیپی نیز وجود دارد که به منظور عملیات whois در برخی سایت ها و اپلیکیشن های تشخیص آدرس آیپی کاربرد دارد . مبحث دی ان اس خیلی گسترده است و می توان درباره آن کتاب ها نوشت ولی مفهوم کلی آن این است . موفق باشید

نظرات غیرمرتبط با محتوای این مطلب تایید نخواهند شد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *